Powołania

17 Niedziela Zwykła (B)

 

 

GROMADZĄC W JEDNO

_________________________________________

2 Księga Królewska 4, 42-44
Psalm 145
List do Efezjan 4, 1-6
Ewangelia św. Jana 6, 1-15

_________________________________________

 

Według Ojców Kościoła dar chłopca reprezentuje Stary Testament: pięć chlebów to pięć ksiąg Mojżesza, a dwie ryby to prorocy i Psalmy (Ewangelia św. Łukasza (Łk) 24, 44). „Ale cóż to jest dla tak wielu?” (Ewangelia św. Jana (J) 6, 9). Bóg był znany w tylko Izraelu, lecz co z resztą narodów? Jak zaspokoić ich głód słowa Bożego? Jezus bierze Pięcioksiąg, Proroków i Psalmy w swoje ręce i przez swoją mękę na krzyżu je wypełnia (Ewangelia św. Mateusza (Mt) 5, 17; J 19, 30). Nadszedł czas Nowego Testamentu.

 

„A była blisko Pascha” (J 6, 4). Podobnym zdaniem ewangelista Łukasz rozpoczyna narrację zbawczej męki i śmierci Jezusa (Łk 22, 1), w czasie której pojawia się zwrot Nowy Testament. „Ten kielich jest Nowym Testamentem we krwi mojej” (Łk 22, 20, por. Wulgata - łacińskie tłumaczenie Nowego Testamentu). „Na długo zanim Nowy Testament stał się dokumentem, był już sakramentem" (Scott Hahn). Cud rozmnożenia chleba został poprzedzony modlitwą dziękczynną Jezusa (J 6, 11). Eucharystia wzięła nazwę od użytego tutaj greckiego czasownika - odmówiwszy dziękczynienie, gdyż Msza Święta jest dziękczynieniem składanym Bogu (zob. Katechizm Kościoła Katolickiego, 1328).

 

„Wstąpił Jezus na górę” (J 6, 3), by wypełnić słowa proroka Izajasza: „Pan zastępów wyprawi wszystkim ludom na tej górze ucztę” (Księga Izajasza 25, 6). „Wielki tłum” (J 6, 2), który podąża za Jezusem, zapowiada narody, które przyjdą do Kościoła. Zbawcza ofiara Jezusa na krzyżu uobecnia się w wielkiej modlitwie dziękczynnej Kościoła - Eucharystii. Tak jak po swym zmartwychwstaniu Jezus przekazuje swoim uczniom Ewangelię, by szli i głosili ją „wszelkiemu stworzeniu” (Ewangelia św. Marka 16, 15), tak kończąc Mszę Świętą, kapłan mówi do wiernych: „Idźcie, jesteście posłani”. W tym rozesłaniu zawiera się błaganie Apostoła, abyśmy postępowali w sposób godny powołania, jakim zostaliśmy wezwani (por. List do Efezjan (Ef) 4, 1).

 

„Jedno jest ciało i jeden Duch” (Ef 4, 4). Jedno z najstarszych pism Kościoła, Didache - Nauka Dwunastu Apostołów, zawiera w sobie tę modlitwę: „Jak ten chleb łamany rozproszony był po wzgórzach i zebrany stał się jednym, tak niech się zgromadzi Kościół Twój z krańców ziemi w Królestwie Twoim” (Didache 9, 8). Ludzkość u swoich początków była jedna. Niestety, grzech nas podzielił i rozproszył. Dziś Jezus nakazuje apostołom zgromadzić resztki jedzenia, a one napełniają dwanaście koszy - symbol ludzkości ponownie zebranej w jedno w Kościele, zbudowanym na fundamencie Apostołów (Ef 2, 20).

 

Cud Elizeusza „blednie” w porównaniu z cudem Jezusa. Elizeusz ma do dyspozycji dwadzieścia chlebów, a Jezus tylko pięć. Elizeusz ma przed sobą sto osób, Jezus natomiast mnóstwo ludu, samych mężczyzn około pięciu tysięcy, „nie licząc kobiet i dzieci” (Mt 14, 21). Wreszcie, cud Elizeusza jest wypełnieniem się słowa Pana (2 Księga Królewska 4, 43-44), cud w Ewangelii jest wynikiem działania Słowa Bożego, które stało się ciałem (J 1, 14). Prawo zostało dane Izraelowi, łaska Ewangelii ogarnia ogromny tłumu ludzi, z każdego pokolenia, języka i narodu (Apokalipsa 7, 9).

 

©2018 Misjonarze Klaretyni Prowincja Polska. Wszelkie prawa zastrzeżone
Zadaj pytanie on-line