Powołania

26 Niedziela Zwykła (B)

 

 

RADA I OSTRZEŻENIE

 

_________________________________________

Księga Liczb 11, 25-29
Psalm 29
List św. Jakuba 5, 1-6
Ewangelia św. Marka 9, 38-48

_________________________________________

 

Dzisiejszy fragment z Ewangelii św. Marka składa się z dwóch części. Pierwsza część (Mk 8, 38-41) mówi o tym, co można dopuścić, a druga (Mk 8, 42-48) o tym, co jest absolutnie zabronione. Pierwsza część znajduje swój odpowiednik w pierwszym czytaniu (Księga Liczb (Lb) 11, 25-29), druga część łączy się z drugim czytaniem (List św. Jakuba (Jk) 5, 1-6).

 

Jozue domaga się ograniczenia działania charyzmatu prorokowania do konkretnego miejsca - „wokół namiotu” (Lb 11, 24.26), a uczniowie w Ewangelii chcieli mieć całkowity monopol na posługiwanie charyzmatem wypędzania duchów (Mk 9, 38). Duch Boga, jednak, niczym wiatr - „wieje, dokąd chce” (Ewangelia św. Jana (J) 3, 8) i nie poddaje się ludzkim ograniczeniom. To samo odnosi się do imienia Jezus. Nikt nie może twierdzić, że posiada kontrolę nad tego imienia wyzwalającą mocą.

 

Przemawiający w imieniu uczniów Jan, wraz z bratem Jakubem jest znany pod pseudonimem „Boanerges” (Mk 3, 17). Nazwa zdaje się oznaczać destrukcyjną gorliwość porównaną do gromu, stąd określenie „synowie gromu”. Czy byli skorzy do gniewu, czy też przejawiali tę samą niszczycielską gorliwość co Paweł Apostoł (zob. List do Filipian 3, 6)? Nie wiemy. Wiemy jednak, że obaj chcieli sprowadzić ogień z nieba na wioskę Samarytan, która nie przyjęła Jezusa (Ewangelia św. Łukasza 9, 52-54). Warto również zauważyć, że kilka wersetów wcześniejszych Ewangelia mówi o dziewięciu uczniach, którzy próbowali wyrzucić „ducha niemego”. (Mk 9, 18). Porażka jakiej doświadczyli została przypisana ich „małej wierze” (Ewangelia św. Mateusza 17, 20). Czy sukces nieznanego egzorcysty zranił ich dumę i napełnił ich serca zazdrością?

 

Mojżesz oraz Jezus zachowują się zupełnie inaczej. Mojżesz, najskromniejszy człowiek na powierzchni ziemi (Lb 12, 3), pragnie, aby „cały lud zamienił się w proroków Pana, aby Pan złożył w nich swojego ducha!” (Lb 11, 29). Jego życzenie się spełniło w dniu Pięćdziesiątnicy, kiedy to Duch Święty zstąpił na Kościół (Dzieje Apostolskie 2, 1-11). Jezus natomiast poucza uczniów, by docenili fakt, że ktoś inny dokonuje cudów w Jego imieniu.

 

Napojenie kogoś kubkiem wody, w cierpiącej na chroniczny brak wody Palestynie, wcale nie jest małym aktem hojności (Mk 9, 41). Co więcej, poddanie go temu, kto „nosi imię Chrystusa” przez tego, kto nie jest chrześcijaninem, łamie sekciarską postawę uczniów (Mk 9, 38). W Ewangelii św. Jana sam Jezus zmęczony podróżą prosi Samarytankę o kubek wody (J 4, 6-7) przezwyciężając w ten sposób sekciarskie nastawienie wyrażone w stwierdzeniu, że „Żydzi nie utrzymują kontaktu z Samarytanami” (J 4, 9). Nagrodą, którą otrzymała kobieta, był dar zbawienia. Uwierzyła w Jezusa i innych doprowadziła do wiary w Niego (J 4, 29.42).

 

Słowo „zgorszyć”, które cztery razy pojawia się w dzisiejszej Ewangelii (Mk 9, 42-43), oznacza postawić przeszkodę na drodze. Apostoł Jakub podaje nam przykład zgorszenia: zatrzymanie zapłaty robotnikom (Jk 5, 4). Taka niesprawiedliwość może doprowadzić „maluczkich” do grzechu. W jaki sposób? W Psalmie 73 dobrobyt bezbożnych (Ps 73, 2), którym „zawsze się powodzi i gromadzą bogactwa” (Ps 73, 12), niemal doprowadził psalmistę do upadku (Ps 73, 2). „Czy na próżno zachowałem w czystości serce moje?” - zadaje pytanie (Ps 73, 13). Odpowiedzią na jego wątpliwości jest ostrzeżenie, jakie Jezus i Jakub kierują do bezbożnych. Nieustannie płonące śmietnisko w dolinie Hinnom (Gehenna), jest symbolem kary (Mk 9, 47-48) za gorszenie „tych małych”, którzy wierzą w Chrystusa.

 

„Prawo Pana jest doskonałe” (Ps 19, 8). Ono uczy nas mądrości, bojaźni Pańskiej i prawdy. Strzeżenie praw Bożych chroni nas przed staniem się zgorszeniem dla innych. Niestety, człowiek ma tendencję do oszukiwania samego siebie. Dlatego módlmy się dziś z psalmistą: „Oczyść mnie od błędów przede mną ukrytych; także od pychy broń swojego sługę” (Ps 19, 13-14). Tylko dzięki Bożej łasce możemy być „bez skazy i wolni od wielkiego występku” (Ps 19, 14).

 

©2018 Misjonarze Klaretyni Prowincja Polska. Wszelkie prawa zastrzeżone
Zadaj pytanie on-line