Powołania

IV Niedziela Zmartwychwstania

 

Czwarta Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego

NIEDZIELA DOBREGO PASTERZA

_________________________________________

Dzieje Apostolskie 4, 8-12
Psalm 118
Pierwszy List św. Jana 3, 1-2
Ewangelia św. Jana 10, 11-18

_________________________________________

 

Przesłanie dzisiejszej liturgii ukazuje nam dobroć Boga. W pierwszym czytaniu objawia się ona w cudzie uzdrowienia człowieka chromego od urodzenia; w liście św. Jana w fakcie, że jesteśmy dziećmi Bożymi; w Ewangelii, dobroć Boża ukazana jest w zapowiedzi zbawczej śmierci Chrystusa: „Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry Pasterz daje życie za swoje owce” (J 10,11).

 

Karty Pisma Świętego są wypełnione świadectwem Bożej dobroci. Bóg okrywa nagość Adama i Ewy po grzechu, zamyka drzwi Arki za Noem i jego rodziną i wyprawia pogrzeb Mojżeszowi. Bóg wyprowadza Abrahama z bałwochwalczej Mezopotamii, naród Izraela z niewoli egipskiej, Daniela z jaskini lwów, a trzech młodzieńców z pieca ognistego. Kiedy nasz Pan przyszedł na ziemię, dobroć Boża została ukazana światu w całej pełni. Chorzy byli uzdrawiani, grzesznicy doznawali przebaczenia grzechów, a umarli byli ponownie wskrzeszeni do życia. Największym świadectwem tej dobroci jest śmierć Chrystusa na krzyżu dla naszego zbawienia. To ona otwarła nam niebo i dała łaskę stania się dziećmi Bożymi.

 

Prawdę tę ukazuje cud uzdrowienia, do którego odnosi się apostoł Piotr w dzisiejszym pierwszym czytaniu. Chromy od urodzenia nie mógł wraz z innymi wielbić Boga w świątyni, gdyż był rytualnie nieczysty. Mógł tylko żebrać przy wejściu do świątyni. W przeciwieństwie do innych, którzy dają mu pieniądze, apostołowie ofiarowują zbawienie. Po uzdrowieniu człowiek ten wraz z apostołami wchodzi do świątyni i wielbi Boga. Cud jest owocem zbawczej śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Ponieważ Chrystus oddał życie za swoje owce, chromy człowiek stoi teraz przed przywódcami narodu Izraela zdrowy (Dzieje Apostolskie (Dz) 4,9-10).

 

Człowiek chromy od urodzenia symbolizuje każdego człowieka. Rodzimy się z raną grzechu pierworodnego i nie potrafimy wejść do świątyni Bożej. Apostołowie symbolizują Kościół Boży głoszący Ewangelię o zbawieniu w imię Jezusa. Uzdrowienie jest symbolem zbawienia, które leczy rany grzechu i pozwala nam wraz ze wspólnotą Kościoła wielbić Boga. Wchodzimy do Bożej owczarni przez wiarę i chrzest. Będąc z natury „dziećmi gniewu” (List do Efezjan 2,3), staliśmy się dzięki Bożej łasce dziećmi Bożymi (1 List św. Jana 3,1).

 

„Mam i inne owce, które nie są z tej owczarni; również i te muszę przyprowadzić” (J 10,16). Kościół jest owczarnią złożoną w owiec pochodzących z narodu Izraela („z tej owczarni”) oraz z innych narodów („inne owce”). Od początków Kościoła ewangelizacja szła dwoma torami: jedna była skierowana do Izraela, a druga do pogan (zob. List do Galatów 2,7). Dziś mówimy o pierwszej ewangelizacji, kierowanej do ludów nie znających Chrystusa i o nowej ewangelizacji do narodów i kultur zdechrystianizowanych. Celem pierwszej jest doprowadzenie do wiary, celem drugiej rozbudzenie wiary na nowo. Tak powstaje jedna owczarnia z jednym pasterzem wiodącym nas ku „źródeł wód życia” (Apokalipsa (Ap) 7,17). Tym pasterzem jest Baranek, jakby zabity, a stojący pośród tronu w niebie (Ap 5,6), ukrzyżowany i zmartwychwstały Jezus z Nazaretu, Pan historii świata, poza którym nie ma zbawienia (Dz 4,12).

 

©2018 Misjonarze Klaretyni Prowincja Polska. Wszelkie prawa zastrzeżone
Zadaj pytanie on-line