Powołania

V Niedziela Wielkiego Postu: NOWE I WIECZNE PRZYMIERZE

  

 

Piąta Niedziela Wielkiego Postu:

NOWE I WIECZNE PRZYMIERZE

_________________________________________

Księga Jeremiasza 31, 31-34
Psalm 51
List do Hebrajczyków 5, 7-9
Ewangelia św. Jana 12, 20-33

_________________________________________

 

 

Pierwsze czytanie wprowadza nas w tematykę przymierza. W Starym Testamencie, Bóg zawarł przymierze z Noem reprezentującym całą ludzkość (Księga Rodzaju 9, 9-11), Abrahamem - ojcem wszystkich wierzących (List do Rzymian 4, 16) i przez Mojżesza z całym ludem wybranym (Księga Wyjścia (Wj) 24, 8). Niestety, o ile Bóg zawsze okazywał się wierny tym przymierzom, o tyle człowiek nie. Jeremiasz dziś przypomina przymierze zawarte na Synaju. Kiedy Mojżesz odczytał ludowi Księgę Przymierza, naród zobowiązał się do przestrzegania jej przykazań: „Wszystko, co powiedział Pan, uczynimy i będziemy posłuszni” (Wj 24, 7). Zamiast jednak dotrzymać słowa, naród to przymierze złamał (Księga Jeremiasza (Jr) 31, 32). Przypomina mi to słynne śluby Jasnogórskie Jana Kazimierza po szwedzkim Potopie. Jakże wiele wtedy obiecywaliśmy, a jak mało dotrzymaliśmy.

 

„Oto nadchodzą dni - wyrocznia Pana - gdy zawrę z domem Izraela i z domem Judy Nowe Przymierze” (Jr 31, 31). Te dni nadeszły kiedy Słowo stało się Ciałem (Ewangelia św. Jana (J) 1, 14). Do tego Nowego Przymierza w Jezusie Chrystusie garną się narody reprezentowane przez Greków, pragnących widzieć Jezusa (J 12, 21). Ich pragnienie zostanie spełnione. Nowe Przymierze obejmie całą ludzkość: „Ja, gdy zostanę wywyższony nad ziemię, pociągnę wszystkich do siebie” (J 12, 32).

 

Proces realizacji Nowego Przymierza ukazuje nam dzisiejsza Ewangelia i List do Hebrajczyków. Nasz Pan jest głęboko wstrząśnięty, ponieważ nadeszła oczekiwana godzina (J 2, 4; 12, 23). Decyzja podjęta przed Wcieleniem, teraz zostaje potwierdzona (J 12, 27). Jezus - ziarno wrzucone w glebę świata - obumrze by przynieść owoc obfity (J 12, 24). List do Hebrajczyków ukazuje nam dramat tego momentu. Jezus z wielkim wołaniem i płaczem zanosił błagania i prośby do Ojca, „który mógł Go ocalić od śmierci” (List do Hebrajczyków (Hbr) 5, 7). W Ewangelii Jana, nasz Pan dobrowolnie akceptuje nadejście „tej godziny”, wypowiadając: „Ojcze, uwielbij imię swoje!” (J 12, 27-28). W ten sposób Jezus osiąga pełnię doskonałości i dla wszystkich, którzy są mu posłuszni staje się „sprawcą wiecznego zbawienia” (Hbr 5, 9).

 

Wołanie psalmisty: „serce czyste stwórz we mnie, o Boże” (Księga Psalmów (Ps) 51, 12), było wołaniem zarówno Filipa i Andrzeja - pochodzących z narodu wybranego i prowadzących Greków do Jezusa, jak i samych Greków, będących bez Boga i bez nadziei na świecie (List do Efezjan 2, 12). Ta prośba została spełniona, kiedy Jezus wypowiedział z krzyża: „wykonało się” (J 19, 30), a z Jego przebitego boku wypłynęła krew i woda (J 19, 34). Dziś Kościół Boży, owoc tego Przymierza, już może wyśpiewywać radość zbawienia i pouczać grzeszników o drodze powrotu do Boga (Ps 51, 14-15).

 

Gdy sprawujemy Eucharystię, to Nowe Przymierze we krwi Jezusa (Ewangelia św. Łukasza 22, 20), jesteśmy również posłuszni wezwaniu naszego Pana do utraty życia, do pójścia za Nim, tam gdzie On teraz jest (J 12, 25-26):

 

„Pielgrzymujący Lud Boży, nieustannie celebrując Eucharystię, głosząc Misterium Paschalne Jezusa, „aż przyjdzie” (1 List do Koryntian 11, 26), zmierza „wąską drogą krzyża” do niebieskiej uczty, gdzie wszyscy wybrani zasiądą przy stole Królestwa” (Katechizm Kościoła Katolickiego, 1344).

Amen.

©2018 Misjonarze Klaretyni Prowincja Polska. Wszelkie prawa zastrzeżone
Zadaj pytanie on-line